راز

شعر زن
نویسنده : دکتر علیرضا رحیمی بروجردی - ساعت ٧:٥٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/۱٦
 

 

این قطعة کوتاه را تقدیم می­کنم به تمام شیرزنانی که در اسارتند

و مادرانی که روزگاریست در اسارتند!

*

امروز دهانم بوی شعر می­دهد

شعر همان شیرزنی که در عمق شب

شیر حیات و درس آزادگی می­دهد

امروز کلامم بوی شعر می­دهد

شعری به عمق خزر تا خلیج فارس

که نشان از اسارت زنی دربند می­دهد

 


 
comment نظرات ()

 
آه قلم
نویسنده : دکتر علیرضا رحیمی بروجردی - ساعت ٧:٠٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/۱٤
 

 

چندی پیش، مصرع نخست قطعة زیر را که مدتها پیش سروده بودم، بدون ذکر سرایندة آن در جایی مشاهده کردم؛ لذا بی مناسبت ندیدم که تمامی آن­را یک­جا برای شما بیاورم. امیدوارم که لذت ببرید.

*

می ‏نویسم، می‏ نویسم اسطورة پایداری را

می ‏نویسم فصل روشن زندگانی را

می ‏نویسم، می ‏نویسم آیین شادمانی را

می ‏نویسم واژة گرم پهلوانی را

می ‏نویسم، می ‏نویسم سرنوشت مبارزی را

می ‏نویسم پرتاب سنگ آزاده ‏ای را

می‏ نویسم، می ‏نویسم داستان مرد و زنی را

می ‏نویسم حدیث تکرار مردانگی را

می ‏نویسم، می ‏نویسم، می‏ نویسم، می ‏نویسم

می ‏نویسم آه قلم و آزادگی را

 

 


 
comment نظرات ()

 
سختی
نویسنده : دکتر علیرضا رحیمی بروجردی - ساعت ٧:٥٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/٩
 

 

افرادی که بیشتر زمین می‏ خورند،

مقاوم ‏تر شده و موفقیت بیشتری حاصل می کنند.

این‏ها کسانی هستند که قدر تمامی دست ‏آوردها را دانسته،

آن‏ها را به‏ راحتی ازدست‏ نمی ‏دهند.

پس هیچ‏گاه از زمین خوردن نهراسید،

چراکه لازمة موفقیت و برنده شدن است.

کسانی ‏که بدون تحمل سختی یا زمین ‏خوردن به موفقیت می ‏رسند،‌

خیلی زود همه ‏چیز را از دست می دهند.

یعنی،‌ موفقیتی پایدار است که

از تحمل سختی یا زمین ‏خوردن حاصل شده باشد.

 

 


 
comment نظرات ()

 
آزادگی دل
نویسنده : دکتر علیرضا رحیمی بروجردی - ساعت ۸:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/٤
 

 

دل-

باغچة‌ گل و چمن،‌

صحنة‌ هنرنمایی بلبلان

و پرنده‏های الوان

و محل بازی و شور و جوشش پروانه‏هاست-

که اگر تاریک شود،‌

گل‏ها پژمرده

و چمن‏ها زرد و بی‏روح می‏شوند،

و مرغان و پروانه‏ها می‏میرند.

احساس تنهایی و افسردگی دل،‌

از تاریکی آنست،

غیر از زیبایی و پاکی-

به دل راه یابد،

تاریک می‏شود

و مرغان چمن،

میل چمن نمی‏کنند،

همدم گل نمی‏شوند،

یاد سمن نمی‏کنند.

برای رهایی و خلاصی از تاریکی؛‌

نور امید و آزادی بر دل افکنیم،

و دل را با رایحة آزادگی روشن کنیم

تا مطرب عشق به ساز و نوا بپردازد

و بساط نور و شور و نشاط و فرح‏بخشی

سلول­های تاریک و حزن­انگیز دل را فراهم کند.

 

 


 
comment نظرات ()