راز

میهمانی خانة عشق
نویسنده : دکتر علیرضا رحیمی بروجردی - ساعت ۱۱:٢۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٥/٢٥
 

پیام شماره ۲۴۴

یاران همراه!

آسمان آواز می‏خواند

هوا تند می‏دود

          در سراشیبی زمان.

برگ درختان صنوبر می‏رقصند

          در طواف کعبه

ابابیل‏ها یک‏صدا

حریم یار را

          - در طواف-

          بوسه‏باران می‏کنند.

آسمان چراغانی کرده است

          و راه شب را

          برای طواف ستارگان

          آذین بسته است.

سفرة ابرها پهن می‏شود

          عاشقان به میهمانی دعوت شده‏اند

خورشید به میهمانی عشق می‏رود.

         

آسمان هنوز می‏خواند

          تا کوه بیدار شود        

روح طواف‏کنندگان خیس می‏شود

          از عطر گل یاس

          و قطره‏ای از شبنم عشق

          از ناودان طلا

          چهره‏ام را غرق می‏کند.

در میهمانی خدا به افتخار یاس

          حج هم بهانه‏ است

همه آمده‏اند و منتظر

          تا پردة عشق بالا رود   

بایدش در آغوش گرفت

          معشوق منتظر است.

                                          

                                      **********

به میهمانی خانة عشق دعوت شده‏ام و افتخار بودن در حضورتان را تا "نیمة شهریورماه" از دست داه‏ام. اگر به‏سلامت از سفر یار بازگشتم، دوباره خواهم نوشت و همگی را به سرزمین افکارم خواهم برد و قطرات وجودم را در نهاد یاران همراهم خواهم چکاند. ملتمسانه حلالیت می‏طلبم از دوستانم و دشمنانم که بیش از دوستان، به حلالیتشان محتاجم. پس تا آنروز بدرود.

همیشه سبز و آفتابی باشید.

 

 

 

 

 

 

 


 
comment نظرات ()

 
غزه خونين است.
نویسنده : دکتر علیرضا رحیمی بروجردی - ساعت ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٥/٢٥
 

پیام شماره ۲۲۷

 

مادر ندا و یوسف را می‏بینم

            و "هدی" را بر جنازة پدر

            با چشم دل

که زیر سقف آئینه‏ای احساسشان

ایستاده‏ اند

و با دستان خالیشان در غزه

فریاد می‏زنند

تا شاید در هیاهوی ((تب جهانی))

((داور)) به نفع آنها سوت زند!

پنجرة دلشان را با خمپاره شکسته‏اند

اما خط‏نگهدار آفساید را سوت می‏زند

که باید به عقب برگردند

و عشق را فراموش کنند.

"غزه" فریاد می‏زند به رأی داور

"اسماعیل حنیه" مبهوت است

"ابومازن" نگاه می‏کند.

"يوسف هصيصی" خونین بر خاک می‏افتد

و پیکر افتادة خواهرش "ندا خليل ابوصيام" را

آنسوی‏تر بر خاک می‏بیند؛

"هدی"

دیدگان وجودش کم‏سو شده‏اند

و تنها بازماندة غرورش را

            ازدست‏رفته می‏بیند.

توپ در میان ازدحام و شلوغی کویر زمین

گم شده است.         

احمد قريع تنها بر زمین نشسته ‏است

            و با خون رگ‏های ندا

            و دستان بی‏رمق یوسف

            و آغوش بی‏پدر هدی

            فلسطین را می‏خواهد از گذرگاه کرم شالوم 

            به سلامت دارد

امروز صبح

قلم شکسته‏ام را آبیاری می‏کنم

و تمامی گل‏های باغچة احساسم را

در سبد آرزوهایم

برای هدی و ندا و یوسف می‏فرستم

می‏دانم که

دیگر صبح‏ها 

            قادر به تماشای بنفشه‏های رنگارنگ آرزوهایشان نیستند

و گل شب‏بوی افکارشان را

            در باغچة خالی و بی‏طراوت زندگی

                        و در نیمه‏های شب عرفانی سجاده مادر‏

                                    نمی‏بینند.

آی تمامی تماشاگرهای تب جهانی

            در میادین توپ!

نور دیدگان فلسطین را ببینید

            که چگونه در غزه پژمرده می‏شوند؟

آی ناکس‏ها!

گل‏های مادر را به او برگردانید.

خط‏نگهدار دوباره آفساید را سوت می‏زند

"اهود اولمرت" پنالتی می‏گیرد

تا "سرجوخه گيلاد شليت" از رختکن بازگردد.                     

توپ از رفح می‏گذرد

جوانان بر خاک می‏افتند

صورت‏ها خونین می‏شوند

مادر ندا و یوسف ضجه می‏زند

آی ناکس‏ها!

بگذارید که آنها

آئینة احساسم را

            با دستان پاکشان جلا دهند.

                        کار به ضربات پنالتی می‏کشد

                        داور سوت می‏زند

                        خط‏نگهدار آفساید می‏گیرد

                        جوانان ایتالیا قهرمان جام می‏شوند.

                        توپ‏ها در غزه شلیک می‏شوند.     

                        جوانان فلسطینی بر خاک می‏افتند.

                        رهبران جهانی شاد هستند

                        از اینهمه افتخار، پیروزی و غرور.

                        "هدی" بر جنازة پدر ایستاده است

                        "ماركو ماتراتزی" جام را در آغوش به خانه می‏برد

                        مادر ندا و یوسف جنازه‏ها را بر دوش

                        نمی‏داند کجا ببرد

                        غزه خونین است. 


 
comment نظرات ()

 
تماميت عشق: لبيک يا حسين
نویسنده : دکتر علیرضا رحیمی بروجردی - ساعت ٧:٠٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٥/۱۸
 

پیام شمارة ۲۴۱

سید نصرالله!

            امروز "لبیک یا حسین" را

                        عاشقانه تفسیر کرده‏ای

با خون پیشانی کودکان

            بر پرچم حزب‏الله

                        "لبیک یا حسین" را ترسیم کرده‏ای!

مادران لبنانی و فلسطینی را

درس مادر وهب که دلدادگی است، می‏دهی

            و با پروانه‏های سرخ سرزمین جنوب

            "لبیک یا حسین" را نجوی کرده‏ای!

برای خواهران و دختران

آیه‏های قدرت و صبر زینب را معنی کرده‏ای

            و در وسعت مکدر دشت بعلبک

            "لبیک یا حسین" را نجوی کرده‏ای!

برای پدران و پسران

سروش حبیب‏بن مظاهر و عباس را تفسیر کرده‏ای

            و با آتش عشقی که در دل پروانه‏هاست

            "لبیک یا حسین" را نجوی کرده‏ای!

سید!

امروز همراه پروانه‏ها

            و شعلة شمع قلبشان

                        - در تاریکی دشتی سوگوار

تمامیت دلدادگی را          

            تمرین می‏کنی

بذر حزب‏الله را همه‏جا پاچیده‏ای، سید!

            ازلبنان تا انگلیس 

            از فلسطین تا آمریکا

داغ نابودی حزب‏الله را

            بر سینة خصم گذاشته‏ای

شمشیر مقاومت، قلب ابلیس مست را

            نشانه گرفته است

            و تو رسته از دنیا

                        "لبیک یا حسین" را نجوی کرده‏ای!

فرزند سادات!

            امروز "لبیک یا حسین" را

                        با تمامیت عشق تفسیر کرده‏ای

در دست‏های حزب‏الله

            و نگاه جنوب

                        و سینة خونین نینوا

بانگ و خروشی به‏وسعت آسمان

همراه شعله‏ای از چراغ مکتب فاطمه

            و برق شمشیر علی

                        و پیام خون حسین

            و کبوتر سپید صلح

                        - با شاخه‏ای زیتون بر منقار

            "لبیک یا حسین" را نجوی کرده‏ای!

سید نصرالله!

امروز تنها نیستی در کشاکش نبرد

صدای رود

            شیپور میدانت

بال پرندگان

            مرکب یارانت

برگ درختان

            تن‏پوش مجاهدانت

ساقة زیتون

            شمشیر دستت

آیه‏های حق       

            فانوس راهت

چه بگویم!

دل‏های عاشقان

            پیش پای توست

ذکر و ثنای حق

            انتظار توست

عاشقانه، بر جمال روی معشوق

            "لبیک یا حسین" را نجوی کرده‏ای!

اما چند سؤال: نصرالله!

تو در سجادة نماز

            مرا چرا در میخانه

                        رها کرده‏ای؟

در اوج

            - تمامیت عشق را تفسیر کرده‏ای

از اوج

            من ذرة پوچ را

                        - نظر کرده‏ای؟

تو نقش خیال را

- خیالی رؤیایی-

            در آسمان جنوب

                        ترسیم کرده‏ای؟

با من چه کرده‏ای، سید؟

تو زمینی نیستی

            به ملکوت اعلی رفته‏ای

                        از جام حضورت

                                    کائنات را مست کرده‏ای؟

اما نصرالله!

آتش "لبیک یا حسین"‏ات را

            چرا بر جان من انداخته‏ای؟

                                    عشق را دیوانه کرده‏ای!    

همیشه سبز و آفتابی باشید.

 

 

 

 

 

 

 


 
comment نظرات ()

 
با محیط بانان طبیعت هم‏نوا شویم
نویسنده : دکتر علیرضا رحیمی بروجردی - ساعت ٧:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٥/۱۱
 

 

پیام شمارة ۲۳۸

 

یاران همراه!

 

۱- طبیعت را همیشه دوست داشته‏ام و او را بهترین دوست و یاوری می‏دانم که می‏شنود حرف‏هایم را به‏گوش جان و بدون هیچ منتی هم‏نوا می‏شود با شکوه‏ها و دردهایم و در همه حال، آمادة شنیدن درد دل‏های اشکبارم بوده است. آیا لحظه‏ای شیرین‏تر از تفرج در دشتی سبز یا کوهی بلند وجود دارد یا اوقاتی خوش‏تر از خوابیدن کنار چشمه‏ای پرآب؟ آیا سکوت کوهساران را که با غریو باد می‏شکند با گوش جان شنیده‏اید و آن‏را در اعماق وجودتان تکرار کرده‏اید تا آرامش‏بخش دوران تنهائی‏اتان باشد؟ آیا دیده‏اید رقص موزون برگ‏ها را همراه آرایش ابرها در دل جویباری در کوچه‏باغی از دهستانی سرسبز یا باریکه‏ آبی در شیار کوهستان که تمامیت زیبائی را به‏تصویر می‏کشاند؟

"صدای باد می‏آید،عبور باید کرد.

و من مسافرم ای بادهای همواره!

مرا به وسعت تشکیل برگ‏ها ببرید.

مرا به کودکی شور آبها برسانید."

آیا چشم بر چشم چمن خودروی طبیعت گذاشته‏اید و راز لطافت، پاکی، نرمی و شادابی را از او پرسیده‏اید؟ آیا رقص غزال ابروکشیدة طناز را میان درختان در قلب خود به‏تصویر کشیده‏اید؟ پرواز سنجاقک‏ها میان بوته‏زارهای دشتی سرسبز را چطور؟ آیا تاکنون لالة گوش خود را با موسیقی طبیعت شستشو داده‏اید تا قادر به شنیدن اصواتی از عالم غیب شوید؟ آیا در طبیعت، موهای خود را به‏دست باد سپرده‏اید و تن خسته را بر خاک آن آسوده‏اید؟

"چون عشق بزد آتش، در پرده سـتــّاری

آن باد بهاری بین، آمیزش و یاری بین

گرنی همه لطفستی، با خاک نپیوستی

درباغ صفا، زیر درختی به نگاری

افتاد مرا چشم و بگفتم: چه نگاری؟"

آیا در میان ناز و عشوة ساقه‏های گندم، به رقص و پایکوبی پرداخته‏اید، با قطرات شبنم وضو گرفته‏اید و در مقابل عشق زانو زده‏اید؟ آیا با سرانگشتان دست‏هایتان، هستی را در لابلای خاک معطر طبیعت جستجو کرده‏اید و مشتی از آن‏را به نیت تیمم به سر و روی خود پاچیده‏اید و بر پیشانی کوه، نماز عشق اقامه کرده‏اید؟ آیا رقص کوه را در لابلای ابرهای تودرتو به‏تماشا نشسته‏اید و جسم خاکی خود را با نسیم باد عطرآگین کرده‏اید؟

"جسم خاک، ازعشق، برافلاک شد

کوه، در رقص آمد و چالاک شد"

آیا در جویباری در دل کوهساران، غسل تعمید به‏جا آورده‏اید و سنگینی آلودگی‏های جسم را در زیر شن‏هایش پنهان کرده‏اید؟ آیا در تالابی، لاله‏های محبت و دوستی را جستجو کرده‏اید و زورقی ساخته‏اید از گلبرگ‏های لطیف آن، تا خود را به سرزمین رؤیاهایتان برسانید؟ آیا بر بال پرستوی آسمان، گشت و گذاری در باغ آرزوهایتان کرده‏اید و به‏یکباره شیرجه‏ای جانانه در حوض پر از ماهی حیاط‏خلوت دلتان زده‏اید؟ آیا تا کنون خود را در طبیعت فراموش کرده‏اید و با او یکی شده‏اید و خدا را با چشم دل دیده‏اید؟

"تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی، همت کن

و بگو ماهی‏ها، حوضشان بی‏آب است.

باد می‏رفت به سر وفت چنار.

من به سر وقت خدا می‏رفتم."

چه شورانگیز است با طبیعت هم‏آغوش شدن، ناز و کرشمه‏اش را به‏جان خریدن، پرطاووسی در کرشمة مصاحف دیدن و دل را به او سپردن. طبیعت محرم رازها و حرف‏هائی است که دل، نمی‏تواند سنگینی آن‏هارا تحمل کند و هرلحظه می‏خواهد خود را در جائی خالی کند و چه جائی بهتر از قلب طبیعت که همه را می‏شنود و هرگز اسرار، هویدا نمی‏سازد.

"چنان کرشمة ســـــــاقی دلم زدست  ببرد

که باکسی دیگـرم نیست برگ گفت وشنید"

طبیعت مرهم زخم‏های چرکین روح و دردهای کهنة روان است که اگر پاک نشوند، بر ناپاکی‏های دنیا خواهند افزود و جنگ و خون را بر پیشانی عالم خواهند پاچید. طبیعت، غم دل را شستشو می‏دهد، خرد آدمی را افزون می‏کند و جسم را از ناپاکی‏ها، پاک می‏سازد.  عاشقان طبیعت؛ صلح، لبخند و آرامش را برای همه هدیه می‏آورند و شادی، سرور و نیکبختی آدمیان را در سر می‏پرورانند.

"به صحرا رو که از دامن غبار غــم بافشانی

به گلــزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی"

آرزو دارم که عاقبت سر بر سینة طبیعت بگذارم و در آغوش فراخش آرامش بگیرم. به همسرم گفته‏ام، اگر یادش بماند که دوست دارم جسدم را هدیة طبیعت کند و مرا در دل کوهی بلند به‏خاک بسپارد.

"دامنی گر چاک شد درعالم رندی چه باک

جــامه‏یی درنیک نامی نیز می‏باید درید

این لطایف کز لب لعل تو من گفتم که گفت

وین تطاول کز سر زلف تو من دیدم که دید."

 

۲- دشمنان طبیعت، انسان‏های آلوده‏ذهن‏اند و حافظ آن، محیط بانانی هستند که دل در گرو طبیعت گذاشته‏اند و با او عقد ناگسستنی بسته‏اند. برحسب اتفاق در دنیای مجازی، با تعدادی از دوستداران و محیط بانان طبیعت آشنا و از رنج‏هائی که بر آن‏ها می‏رود، آگاه شده‏ام. این سربازان گمنام، روزها را برای پاسداری از طبیعت به شب می‏رسانند و با عشق به طبیعت، در مقابل تمامی ناملایمات ایستادگی می‏کنند تا آسیبی وارد نشود بر جبین باشکوه آن. با اندوه، یکی از یارانشان را به‏تازگی دشمنان طبیعت گرفته‏اند و همه در عزای اویند. چقدر سخت است عزیزی را ازدست دادن و درعین حال خوشا به‏حال کسی که جان برای حفظ آبروی طبیعت می‏دهد تا همیشه زیبا، شاداب، سرافراز و بااقتدار باشد تا گوشی شنوا بماند برای شکوه‏ها و دردهای آدمیان و سینه‏ای پرفراخ باشد برای آرامش بخشیدن به قلب‏های مجروح و نالان.

۳- دوستداران طبیعت در سوگ هم‏رزمشان نشسته‏اند و می‏خواهند عاشقان را به میهمانی دلهایشان دعوت کنند. از من نیز خواسته‏اند که لینک اعتراضشان را در این صفحه بگذارم تا یاران همراهم با آن‏ها همراهی و همدردی کنند. کافیست به این آدرس:  سر بزنید و با آن‏ها یکی شوید.

 

همیشه سبز و آفتابی باشید. 

 


 
comment نظرات ()

 
در سوگ قانا: نشستیم و به مهتاب و شب خونین نگه کردیم.
نویسنده : دکتر علیرضا رحیمی بروجردی - ساعت ٧:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٥/٩
 

پیام شمارة ۲۳۷

یاران همراه!

خبر شهادت بیش از ۶۰ نفر از کودکان و زنان روستای "قانا" در جنوب لبنان، مشابه آنچه که ده سال پیش اتفاق افتاده بود، دل تمامی انسان‏های آزاداندیش را به درد آورد و اشک از دیدگان جاری ساخت. راستش دیشب که این خبر را شنیدم از خود بی‏خود شدم و ساعت‏ها مات و مبهوت به اطراف می‏نگریستم. کاری از من ساخته نبود و بجز این قلم شکستة ناتوان محزون که واژه‏ها را به‏درستی نمی‏شناسد و عاجز است از بیان ظلم و محنت و دردی که بر مردم لبنان، فلسطین، افغانستان و عراق می‏رود، سلاحی دیگر برای مقابله با دشمنان بشریت ندارم. لحظه‏ای احساس ‏کردم تمامی یارانم در کنارم هستند و گوئی همه با هم بلند می‏گریستیم. بر اسب خیال سوار شدم و خیلی زود، خود را به خرابه‏های "قانا" رساندم و در کنار مردم بی‏دفاع آن‏جا آرام گرفتم. باورمان نمی‏شد. راستی چگونه است، زنان و کودکانی ‏که مظلومانه و در سخت‏ترین شرایط زندگی و زیر رگبار موشک و خمپاره، شاخه‏های زیتون صلح و دوستی را به عالمیان هدیه می‏کنند، باید قربانی هدف‏های شوم صهیونیست‏های جنایتکار شوند؟ رعشه بر انداممان افتاده بود و خشم سراپای وجودمان را دربر داشت. فریادمان در گلو خفه شده بود و دستانمان از رمق افتاده بودند. احساس "خون" می‏کردیم. نشستیم و به مهتاب و شب خونین نگه کردیم. ستارگان سوسو می‏زدند، آسمان لباس سیاه بر تن کرده بود، پرندگان، های‏های می‏گریستند، باد از خشم نعره می‏زد و درختان می‏لرزیدند. لحظه‏ای احساس کردم یکی از یارانم با چشمانی گریان و صورتی همچون خورشید، در چشمانم خیره شده و می‏گوید: زمان موعود فرا رسیده است. وقت حرکت است. باید کاری کرد! چیزی نگفتم و فقط در دل با او همدردی کردم، یعنی همان کاری که امروز همة ما تکرار می‏کنیم، حتی از حوزه‏های فقه و اصول هم صدائی رسا که بتواند شرایط را به نفع مسلمانان تغییر دهد، به‏گوش نمی‏رسد؛ گوئی همه سر در گریبان خود فرو برده‏اند و درد و فریاد مسلمانان بی‏دفاع را نمی‏شنوند! خیانت و جنایت شرمگین صهیونیست‏ها به‏شدت آزارمان می‏داد. اینان که به همراه آمریکا و با حمایت برخی دولت‏های غربی و شیوخ منطقه و ملاهای جیره‏خوارشان، با موشک‏های لیزری و بمب‏های چند تنی به کشتار مسلمانان بی‏دفاع آمده‏اند و درنده‏خو به هر طرف هجوم می‏آورند و تو گوئی تمامی سازمان‏های بین‏المللی هم خفقان گرفته‏اند؛ به‏دنبال محو فرهنگ اسلام راستین و قلع و قمع مبارزان مسلمان هستند، اما زهی خیال باطل! آن‏ها نمی‏دانند که خون شهید، خون انقلاب است و هر شهید، تولد هزاران مجاهد دیگر را نوید می‏دهد. باری، در این افکار غوطه‏ور بودیم که نزدیک بود سپیدی سحر، از افق شرق چهره نمایان کند و شب، لباس سیاه خویش را بدرد و نور امید را به تن بی‏حس ما بدمد. پرندة سپید خونین منقار که از قسمت شمالی شرق به‏سوی خاور اوج می‏گرفت، امیدهایمان را قوت بخشید و قلبمان را آرامش داد و قدم‏هایمان را محکم‏تر و دستانمان را فشرده‏تر و اتحادمان را پیوسته‏تر کرد. وقت نماز صبحگاهی بود. وضو گرفتیم و در عالم خیالی شیرین و دلچسب، استوار و فشرده در کنار مبارزان لبنانی و فلسطینی و شانه به شانة هم، به نماز ایستادیم. چهره‏های شجاع و بی‏باک شهیدانمان از مقابلمان می‏گذشتند و صراط مستقیم را نشانمان می‏دادند. آری، اینان الگوی مجسم و عینی پیام سیدالشهداء و قیام کربلا هستند که در صحنة عمل و با خون خویش، شاهد تمامی اعصار شدند تا یکبار دیگر خون اسلام را در رگ‏های مسلمانان اقصی نقاط عالم به‏جریان اندازند تا شاید اندیشمندان و روشنفکران از خواب بیدار شوند، به خود آیند و چهرة شوم استکبار را که با تمامی توان به جنگ با اسلام آمده است، شناسائی کنند. آنان که در حضیض ذلت و خواری در کمین نشسته‏اند و با کمک نظم نوین بین‏الملل و رسانه‏های خبری درصددند تا دستان چرکین و آلودة خود را به خون فرزندان غیور اسلام آغشته کنند، غافل از آنند که زمانشان به‏سر رسیده است. آمریکا و اسرائیل و هم‏پیاله‏های آن‏ها باید بدانند که از پس هر شب تیره، فردایی روشن است و سیاهی به تن کسانی می‏ماند که با سرنوشت ملت‏ها بازی می‏کنند. ای سیه‏گونه‏گان! آیا می‏پندارید که سرخی روی مجاهدین لبنانی و فلسطینی را می‏توانید با خمپاره‏های سرد و بی‏روح خود کبود کنید؟ چه پندار باطل و بیهوده‏‏ای! ببینید که شهیدانمان چگونه با آغوش باز، به استقبال حجلة شهادت می‏روند. ما را از خون و شهادت باکی نیست که قوت ماست اگر رنج و ترس و وحشت و عذاب شماست. نماز که تمام شد، خورشید هم جلوه‏نمائی کرد. به خود گفتیم منت خدای را که خورشیدمان دمید تا زشتی و نکبت روی سیه‏کاران، عیان و چهرة پلیدی را که زیر نقاب دموکراسی و حقوق بشر نهان کرده‏اند، بر همگان آشکار شود. خورشید در این روز خونین، ۶۰ بار بیشتر، بدنمان را گرمی خواهد بخشید و توانمان را برای رویارویی با ابلیس مست و جغد شوم فزونی خواهد داد. منتظر باشید که در لحظات نزدیکی، انتقام خون شهیدان لبنانی و فلسطینی را با چنگ و دندان آتشین، از شما خواهیم گرفت. منتظر باشید!

همیشه سبز و آفتابی باشید!  

 

 

 

 


 
comment نظرات ()

 
زخم داغ کودکان لبنانی
نویسنده : دکتر علیرضا رحیمی بروجردی - ساعت ٧:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٥/۳
 

پیام شمارة ۲۳۴

 

یاران همراه!

 

اگر نفت نبود

عشق بهانه است

اینجا هم خبری نبود.

 

اگر نفت نبود 

ابلیس مست با کوله‏ای بر پشت

هدیه نداشت رنگارنگ

برای کودکان لبنانی و فلسطینی

بمب‏هائی پیچیده‏شده در شاخه‏های زیتون

تا با خود بکشد

این کوله‏بار سنگین را

در نگاه بی‏روح کودکان آرمیده در خاک.

 

اگر نفت نبود

حمام کودکان

با "عملیات جراحی" صهیون

و "بمباران‏های دقیق" ایهود

خونین نبود

و قتل کودکان لبنانی

"اتفاقی" نبود.

 

 اگر نفت نبود

کودکان در تئاتری مرگبار

نقشی نداشتند

و احساس "تأثر همسان و همسنگ" اولمرت

معنا نداشت

و نصرالله

نمایش مرگ کودکان را

قابی کهنه نمی‏گرفت.

 

اگر نفت نبود

پیکر بی‏جان کودکی

چون عروسکی پارچه‏ای

کهنه و مندرس

کنار جاده‏‏ای متروک

پیدا نمی‏شد

و مرغ باران در عرش

اشک نمی‏ریخت

بر بالین او

تا بمیرد کودکی گمنام

کنار سربازان گمنام جنوب.

 

اگر نفت نبود

از خیمة شیوخ

صدای مطرب نمی‏آمد

و رقاصه‏های اتازونی

با شلیته‏های کوتاه

قامت خمیدة خیمه را

دور نمی‏زدند با اشرفی

و شراب خون‏آلوده به جام را

سرنمی‏کشیدند

به افتخار سلامت کودکان لبنانی.

 

اگر نفت نبود

از پشت پنجرة تانک‏ها

کودکان نظاره نمی‏کردند

مجلس سرور شیوخ را

و وحشت طوفان‏ها

و پایکوبی یهود و نصارا را

در دنیای خیال

شب را ادامه می‏دادند

و خواب راحت می‏کردند.

 

اگر نفت نبود

زنجیر برپای کودکان نبود

و قلاده بر گردن شیوخ

و سکوت حاکم نبود

بدون اعتراض

ققنوس در باران می‏رقصید

و زیر آفتاب نمناک

کودکان شادی‏کنان

می‏رقصیدند.

 

اگر نفت نبود

سازمان ملل هم

به کودکان بی‏پناه و ناامید "مروحین"

پناه می‏داد

و سروشی از امید را

ره توشة رهائی‏اشان می‏کرد

و عروسک‏های پارچه‏ای

در زخم و خون

کنار جاده نمی‏ماندند.

 

اگر نفت نبود

کودکان "نبطیه" و "سریفا"

کاغذهای بی‏روح نبودند

در درة بقاع

تا سربازان صهیون

جشن تولدشان را

جشن خون کنند.

 

اگر نفت نبود

جنگل‏ها از دل کویر

و چشمه‏ها از دل خورشید

می‏جوشیدند

و زاغچه‏‏ها همه سبز می‏پوشیدند

و آواز چمن می‏خواندند

و سارها

بلبل می‏شدند

و آواز آزادی چهچه می‏زدند

در حنجرة کودکان.

 

اگر نفت نبود

خانه خلوت بود

و کودکان آسمانی‏پوش می‏شدند

و مرگ واژه‏ای غریب بود برای کودکان

و کسی ردای مشکی برتن نمی‏کرد

تا بر عزای فرزند به سوگ

و کودکان بر عزای پدر

سیاه‏پوش شوند.

 

اگر نفت نبود

جغد پی کار خود می‏رفت

و عقاب زوزه نمی‏کشید

و کودکان همه پدر داشتند

و هدی بر بالین پدر مویه نمی‏کرد

و مادر را در خون نمی‏دید

و پای برادر را آن‏طرف‏تر

کنار حوض ماهی.

 

اگر نفت نبود

"کارخانه‏های شیر" کودکان لبنانی

غبار سرب نمی‏گرفتند

و دختران روبان‏به‏سر

غبار از صورت خورشید پاک می‏کردند

با دستانی به‏لطافت برگ زیتون

با کارخانه‏های شیر

اهدافی تروریستی نبودند

در شهرک "تل حرفا".

 

اگر نفت نبود

ابلیس مست

عشق را سیاه نمی‏کرد

و نور قلب کودکان را

در پستوی خرابه‏های شهر

نهان نمی‏کرد

و نفت داغ را

بر زخم داغ کودکان

نمی‏چکاند

تا مادران بر سفرة عزای کودکان

و در سوگ

هدی
یوسف هصيصی

ندا خليل ابوصيام

تلال

بلال

ياسمين
موفق دياب

احمد

خيرالله معاود
مصطفی جرود
بشری شوکر

و.......

دل را تازیانه زنند.

 

اگر نفت نبود

عشق بهانه است

اینجا هم خبری نبود.

 

همیشه سبز و آفتابی باشید.

 


 
comment نظرات ()